Τι περιμένουμε?

Η ύστερη παράνοια που εξακολουθεί και εκφράζεται μέσα από τις δήθεν συζητήσεις σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών και στελεχών, φανερώνει με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το έλλειμμα ηγετικών προσόντων αλλά και κατανόησης όλων τους. Η αδυναμία τους να ξεχωρίσουν την τακτική από τη στρατηγική και το δημόσιο συμφέρον από το κομματικό με κάνει προσωπικά να ντρέπομαι που τους έχω ανεχθεί τόσο καιρό… Συγνώμη, αλλά κανείς δε με πείθει πλέον με τις ιδεολογίες, στρατηγικές και τακτικές που υποτίθεται ότι εκφράζει…

Πείτε με παρανοϊκό, βάλτε μου και βούλα, αλλά εξακολουθώ να αισιοδοξώ ότι η εκρηκτική ζύμωση που γίνεται αυτές τις ημέρες θα οδηγήσει σχεδόν το σύνολο των υφιστάμενων πολιτικών, και των συναφών επικοινωνιακών μέσων, εκτός του κύκλου εξουσίας. Δυστυχώς ή ευτυχώς φοβάμαι ότι πρέπει να περάσουμε από το στάδιο της πλήρους παρακμής, πριν ξαναπάρει μπροστά ένα νέο, ελπίζω καλύτερο, σύστημα. Ένα σύστημα που δεν θα μπορεί (και να θέλει δεν θα μπορεί) να έχει όλες τις στρεβλώσεις του παλαιού.

Την ευκαιρία αυτή στον τόπο πρέπει να τη δώσουμε όλοι εμείς, με πρακτικούς τρόπους και χωρίς φοιτητικού επιπέδου "ιδεολογικές κόντρες". Ο μόνος δρόμος είναι να εμπιστευτούμε αλλήλους, έστω κι αν χάσουμε κάτι από τον εγωισμό μας μέσα από αυτό! Σήμερα η αλληλοεμπιστοσύνη προέχει της υποκριτικής πουριτανικής ιδεολογικής στάσης μιας παράταξης…

Οι Αγγλοσάξονες λένε ενωμένοι στεκόμαστε, χωρισμένοι πέφτουμε, δεν είναι λοιπόν καιρός να βάλουμε στην άκρη το εγώ και να ενωθούμε?

Τι περιμένουμε?