Φευγάτος…

Ένα βράδυ OpenCoffee στο Μπενάκη… μια μεγάλη παρέα από εμάς που ενδεχομένως έχουμε βρει μια διέξοδο κοντά στο tech, με ότι εκφάνσεις έχει πάρει τώρα τελευτάια. Μια παρέα καμμιά τρακοσαριά από το οικοσύστημα. Στις ομιλίες φάνηκαν τάσεις διαφορετικές, άλλοι να φύγουν, άλλοι να μείνουν, άλλοι να μείνουν φεύγοντας, άλλοι να φύγουν μένοντας! Ο καθένας έδωσε το στίγμα του, με εικόνες και λόγο καλό, επιχειρώντας να μας πείσει (ενδεχομένως και τον εαυτό του) ότι με τις αποφάσεις και τρόπο ζωής του τελικά είναι ευτυχισμένος…

Ομολογώ οτι σε αυτό το σημείο της ζωής μου, έχοντας βιώσει πολυπίκοιλες καταστάσεις στον εργασιακό και επαγγελματικό μου χώρο, έννοιωσα ξένος με το τελευταίο δίλημμα που φαίνεται να απασχολεί τους νεότερους. Ίσως γιατί έχω μάλλον αισθανθεί σχεδόν όλα τα συναισθήματα που φαίνεται να υπόσχονται οι παραπάνω αλλαγές τόπου, αντικειμένου αλλά και κοινωνικής ένταξης. Τελικά όμως τι είναι αυτό το δίλημμα “φεύγω ή μένω”? Μήπως θα πρέπει να πάμε λίγο πριν το αποτέλεσμα μιας απόφασης να φύγω ή να μείνω και να αναζητήσουμε την αιτία που μας οδήγησε καταρχήν στη σκέψη / δίλημμα ?

Έφυγα από την Ελλάδα στα 19 μου, αποτέλεσμα μιας αποτυχημένης προσπάθειας (?) να μπω μέσω των Πανελληνιών σε ένα ΑΕΙ, βλέπετε τότε ήταν σημαντικά τα κορίτσια,  η ροκ μπάντα που συμμετείχα, οι διακοπές στην Ιο. No! I was not a geek! Καθώς κατσαβιδάκιας από τα 12 μου, πειρατικός σταθμός στα 15 μου, η βασική επιλογή tech uni στην Αγγλία, 5 χρόνια μαζί με το μεταπτυχιακό. Πλέον μπορούσα να κάνω τα πάντα γύρω από τα ηλεκτρόνια! Συναισθήματα περιπέτειας, ανακάλυψης του αγνώστου, υψηλή αυτοεκτίμιση, γενικά θαυμασμός όλων αυτών που συγκρινόμενα με την Ελλάδα του 80 έμοιαζαν αρκετά κοντά στο Star Trek…

Γύρισα στην Ελλάδα στα 24 μου, υπηρέτησα τον ένδοξο στρατό, βρέθηκα σε μονάδα έρευνας και τεχνολογίας (τυχαίο? δεν νομίζω!), φυλαξαμε τη χώρα από το Σαντάμ, κάναμε καφέδες για το πολιτικό προσωπικό της μονάδας, παρέα με 2 Phd και 2 Msc πήραμε τιμητική άδεια γιατί καθαρίσαμε τον κήπο και έκανα τα σχέδια στο OrCad για την καλωδίωση 2 επιπλέον Sidewinders στα Mirage F1CG. Συναισθήματα χαβαλέ, συναδελφικότητας, αηδίας για νοοτροπία δημοσίων υπαλλήλων και στρατιωτικών

Πρώτο tech startup venture, παρέα από 4 σχεδιάσαμε και σχεδόν ολοκληρώσαμε μηχάνημα για laser θεραπείες. Θεράπευε τα πάντα, ακόμα και την κυτταρίτιδα!!! άπειρες ώρες στο OrCad, embedded κώδικας C/Assembly, σχεδιασμός κουτιού, user interface.  Ο εμπνευστής διορίσθηκε σε επαρχιακό ΑΕΙ. Συναισθήματα χαράς δημιουργίας, παρέαςαπογοήτευσηςεγκατάλειψης

Έμεινα στην Ελλάδα και στα 26 μου, απορρίπτοντας θέσεις σε τράπεζες κλπ (η μαμά βλεπετε), επέλεξα να εργασθώ σαν electronics designer και μετά business developer σε μια νέα εταιρεία (με τη σημερινή ορολογία startup stage 2, 1mUSD fund injection, με 30 άτομα MSc και PhD) που ανέπτυσσε κάπου στον Ταύρο σύστημα autonomous vehicle navigation & route guidance system (δεν υπηρχε τοτε GPS και GSM).

Ιδιοκτήτης drop-out of academia (δεν είχε πάει γυμνάσιο 🙂 ) και fund από εφοπλιστικό κύκλο. Συναισθήματα δημιουργίας, ανακάλυψης, εξαιρετικής αυτοεκτίμησης, δημοσιότητας φθάνοντας μέχρι σε παρουσιάσεις στο Düsseldorf σε εταιρείες όπως η Pioneer, Mazda, Fiat, κλπ. Μετά τελειώσαν τα λεφτά…

Δεύτερη προσπάθεια κοντά στα 30 και με μία κόρη, high tech startup 2 ατόμων σε υπόγειο (βλέπετε δεν έχουμε μεγάλα γκαράζ στην Αθήνα), δημιουργία εργαλείου fuzzy logic development environment, συνεργασία με ΑΕΙ, ευρωπαϊκά που κατέληξαν σε 1 ταξίδι κάθε μήνα σε όλη την Ευρώπη και συνεργασίες με ερευνητικά τμήματα της Siemens, Thomson, Valeo. 2 χρονιές απόβαση στο San Jose, πελάτης το Bercley. Συναισθήματα δημιουργίας, υπέρβασης, ισοτιμίας με την tech ελιτ, πολλαπλασιαμοί. Μετά τέλειωσε η εμπιστοσύνη…

Στα 33 πλέον και με γιο καθ οδόν, απόφαση για προσγείωση στην Ελλάδα και low tech startup 10 ατόμων, δημιουργία vertical turn key εταιρείας στον  χώρο του Auto ID. Ανάπτυξη λογισμικού, pre-sales, after-sales support, εκθέσεις, αντιπροσωπείες, new product training. Πελάτες όλοι οι μεγάλοι του χώρου στην Ελλάδα, success!!! τζιπ! σπίτι! διακοπές! συναισθήματα επιτυχίας, αναγνώρισης, καταξίωσης …και κάπου εκεί ξανατέλειωσε η εμπιστοσύνη.

2 χρόνια πριν τους Ολυμπιακούς, ξανά, το ίδιο, με σκεπτικό του ελέγχου σε δικιά μου επιχείρηση, 10 άτομα, βόλτα από VCs, χυλόπιτες και τελικά business unit σε software house. 6 ανθρωποχρόνια ανάπτυξη πολυγλωσσικής vertical mobile app πλατφόρμας σε μοντέρνα τεχνολογία, πωλήσεις σε πολυεθνικές, παρουσιάσεις σε όλη την αγορά, πούρα Αβάνας, trailblazing! Συναισθήματα δημιουργίας, αναγνώρισης, συναδελφικότητας. Κάπου εκεί ο ανταγωνισμός και ο Bill με την παρέα του τράβηξαν το χαλί, μεταβίβαση του πελατολογίου στον ανταγωνισμό…

Εκείνο τον καιρό, με know-how πλέον και με παρέα 2 developers ανεβάσαμε side-project.  Games για Mobile, πολύ πριν γίνει mainstream, 10 δολ. το download, από shoot them up μέχρι puzzles, πελάτες από την Αυστραλία μέχρι την Αμερική, λίγος χρόνος, αρκετός κόπος, μικρό return. Συναισθήματα εξερεύνησης, δημιουργίας, συναφελφικότητας, παρέας. Έπρεπε να εργασθούμε παράλληλα σε κανονικές δουλειές. Ο ένας dev ξεφούσκωσε και ο άλλος παντρεύτηκε…

Consulting σε tech & business, πάλι νέα τεχνολογία σε εφαρμογή στην Ελλάδα, RFID Gen2, πελάτες στην εφοδιαστική αλυσίδα, μεταφορές, προμηθευτές από Αμερική, ανάπτυξη σε Java/Oracle, μηχανολογικές κατασκευές, συνεργασία σε Ευρωπαϊκά ερευνητικά με Fiat, Volvo, Ford. Πάλι ταξίδια, λίγες πωλήσεις, συναισθήματα δημιουργίας, αναγνώρισης, αβεβαιότητας, ήθελα παραπάνω…

Μετά τη ξέφρενη κρατικοδίαιτη “ανάπτυξη”, ναι συμμετείχα και εγώ, άλλη μια παρέα με τέσσερις, σε υπόγειο (ξανά), με ιδέα στα social media. Ναι, θα γινόμασταν μεγαλύτεροι από την Google! δεν θα σας πω το αποτέλεσμα, απλά συναισθήματα δημιουργίας, περιπέτειας, παρέας, απογοήτευσης… κάπου εκεί, μια μέρα πήγα σε ένα startup weekend, εκεί γνώρισα αρκετούς με ανήσυχα πνεύματα, υποστήριξα το Δημήτρη μύρισα λίγο τον χώρο της τέχνης. Συναισθήματα περιπέτειας, δημιουργίας. Δεν θα πω τι έγινε…

Βλέπετε, στη δική μου περίπτωση ποτέ δεν είχα το δίλημμα να προχωρήσω προς μια άγνωστη κατεύθυνση ή να μείνω σε αυτά που ήξερα. Ποτέ δεν υπήρξε το συναίσθημα φόβου, αλλά η η δίψα για περιπέτεια, γνώση και δημιουργία. Το βόλεμα διαρκούσε λίγο και μετά ξάνα τα πανιά ανοικτά! Και πάντα έβρισκα κάτι που μου έκανε κλικ, άλλες φορές με ελάχιστες οικονομικές απολαβές, άλλες φορές με σημαντικές. Ακόμα και τώρα, που πολλοί από εσάς αισθάνεστε ότι το μέλλον σε αυτόν τον τόπο τέλειωσε, ξεκίνησα καταμεσής του κουρνιαχτού άλλη μία περιπέτεια, πιο δύσκολη από τις άλλες… πάλι χωρίς φόβο (!) με τη γνώση ότι όλα μπορούν να συμβούν…

Δεν είναι λοιπόν σημαντικό το δίλημμα. Σημαντικό είναι να είστε καλά με τα συναισθήματα που νοιώθετε και θα νιώσετε πριν και μετά την απόφαση. Αν νοιώθετε φόβο, μετατρέψτε τον σε δίψα για περιπέτεια, αν νιώσετε αβεβαιότητα αναλογισθείτε την αξία και την προοπτική της βεβαιότητας. Μην αφήσετε τα πτυχία, την καταξίωση, την παρέα ή τον εγωισμό σας να σας εμποδίσει ή να σας σπρώξει στην απόφαση. Αυτή πρέπει να είναι δική σας, να σας αρέσει, να σας ροκάρει…

…και η απόφαση που πρέπει να πάρετε είναι αν θα μείνω αυτός που είμαι ή θα αλλάξω, και όχι αν μείνω ή φύγω.

τελικά θα είμαι ο στάσιμος ή ο φευγάτος?

 

7 thoughts on “Φευγάτος…

  1. με τάραξες και το χρειαζόμουνα.
    ευχαριστώ

    μιά φευγάτη…

  2. “Πέτρα που θέλει να κιλά ποτέ δεν χορταριάζει” ..Είναι προφανές ότι “μες το μυαλό μου που έχει όρια και μια ελευθερία ζόρικα αλίμονο μου” αυτά τα στιχάκια “τσιτάτα” θα μπορούσαν να περιγράψουν την σκέψη μου για το κείμενο σου.

Comments are closed.