Δείξτε μου ένα λόγο…

Είναι καιρός τώρα που θέλω να γράψω κάτι, να ξεσπάσω, να εκτονώσω την αφόρητη πίεση που νοιώθω στην καθημερινότητα μου για το (α)βέβαιο αύριο. Θα πεις τώρα τι θέλει και αυτός; Άλλος ένας blogάκιας που με τις παπαρολογίες του νομίζει ότι θα αλλάξει τον κόσμο, άλλος ένας γκρινιάρης που τα ρίχνει στους άλλους μπας και βγάλει τον εαυτό του έξω από αυτή μίζερη εικόνα. Μπορεί και να είναι έτσι…

Χρησιμοποιώ το twitter εδώ και αρκετό καιρό, παίζοντας γύρω-γύρω από θέματα τεχνολογίας, πολιτικής κουβέντας, προώθησης κλπ. Είναι μία διέξοδος που σε απορροφά, σε «βγάζει» λίγο από την Ελληνική πραγματικότητα, παρακολουθείς σκέψεις ανθρώπων από όλο τον κόσμο, διαλέγεις τι θα ακολουθήσεις και τελικά πως θα ενημερωθείς. Το twitter σαν μέσο είναι εξαιρετικά δυνατό και σε φορτίζει πολλές φορές συγκινησιακά, νοιόθωντας ότι συμμετέχεις ενεργά και εσύ σε γεγονότα που συμβαίνουν σε μακρινά μέρη.  Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να «ξεφεύγει» και αυθόρμητα να τιτιβίζει ένα σωρό σκέψεις και προβληματισμούς που ενδεχομένως την επόμενη ημέρα να δείχνουν ανούσιοι.

Έτσι λοιπόν προχθές, καταμεσής στο #deth, άνοιξα το ράμφος και βγήκαν τα παρακάτω… μόνο που την επόμενη ημέρα έδειξαν πιο ουσιαστικά από ότι αρχικά σκεπτόμουν…

Λοιπόν… δείξτε μου έναν δημόσιο υπάλληλο που παραιτήθηκε για να ελαφρύνει το κόστος του δημοσίου… #Grefault

δείξετε μου έναν ιδιωτικό υπάλληλο που δουλεύει εθελοντικά για να βοηθήει την επιχείρηση του να γίνει πιο ανταγωνιστική… #Grefault

δείξτε μου έναν συνταξιούχο που βοηθά εθελοντικά και αμισθοί τον οργανισμό / επιχείρηση που τον πλήρωνε τόσα χρόνια… #Grefault

δείξτε μου ένα δικηγόρο που ζητά να καταργηθούν άχρηστοι νόμοι που απαιτούν την ύπαρξη “άχρηστων” θέσεων στη δημόσια διοίκηση… #Grefault

δείξτε μου έναν μηχανικό που αρνείται να βάλει την υπογραφή του σε μελέτες που οδηγούν σε φαύλα έργα… #Grefault

δείξτε μου έναν έμπορο που κάνει πραγματικές εκπώσεις… #Grefault

δείξτε μου ένα δάσκαλο που κάθεται αμισθοί εκτός ωραρίου να διδάσκει τα παιδιά να μάθουν τα ουσιαστικά και όχι τη ρημάδα ύλη… #Grefault

δείξτε μου έναν αγρότη που ενώ δικαιούται την ενίσχυση, δεν την παίρνει γιατί πήγε καλά η σοδειά φέτος… #Grefault

δείξτε μου έναν τραπεζίτη που βλέπει τους πελάτες του να αδυνατούν να πληρώσουν τους τόκους, να τους δίνει ευνοικότερα δάνεια… #Grefault

δείξτε μου ένα δημοσιογράφο που να αλλάζει την ατζέντα, μακριά από τα λαμόγια και προς όφελος της κοινωνίας και των ευπαθών… #Grefault

δείξτε μου έναν εισοδηματία να γυρίζει με υψηλό ρίσκο τα κεφάλαια που αβγατίζει ανέμελα, πίσω στην αγορα… #Grefault

δείξτε μου έναν Έλληνα που να αναλογίζεται καθημερινά την πραγματική αξία της εργασίας του σε σχέση με το παγκόσμιο γίγνεσθαι… #GREFAULT

Τώρα θα μου πείτε, ρε συ Στέλιο εσύ σε ποια κατηγορία είσαι και τους κράζεις όλους? Είσαι καλύτερος? …όχι δεν είμαι καλύτερος, και εγώ μέσα στον ίδιο φαύλο κύκλο στροβιλίζομαι, νοιώθω όμως ότι πλέον το συνειδητοποιώ… αυτό μπορεί να μου δώσει μια διέξοδο, μια ακτίνα φωτός στο σύγχρονο Ελληνικό σκοτάδι…

Που το πάω λοιπόν… στο #Grefault. Είναι μια ενοποίηση του Greek Default, άλλη μια «twitterοεξυπνάδα» με την οποία θέλησα να αποτυπώσω με μονοσήμαντο τρόπο τη συνολική έννοια του σύγχρονου Ελληνικού γίγνεσθε. Η παραπάνω στιχομυθεία χαρακτηρισμένη με το #Grefault, απορρέει από τη βασική οπτική μου ότι από τα άτομο δημιουργείται το σύνολο, μια έννοια που ενδεχομένως να μοιάζει ανάποδη από αυτά που γίνονται στην Ελλάδα.

Όλα τα βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα μέτρα, τα οποία λαμβάνονται εξ’ ονόματος του Έλληνα πολίτη (άτομο), σχεδιάζονται και υλοποιούνται σε κλάδους, επαγέλματα, κλπ (συνολο), προσπαθώντας να εξορθολογίσουν (?) με απλή λογική ένα ιδιαίτερα σύνθετο πρόβλημα κοινωνικής συμπεριφοράς του σύγχρονου Έλληνα. Είναι δυνατόν να βρεθεί λύση με αυτή την πρακτική? …Φυσικά οχι, καθώς στον κοινωνικό διάλογο μέχρι σήμερα δεν έχουν θιχτεί θέματα ατομικής συμπεριφοράς και συνειδητοποίησης.

Δεν είμαι ούτε ψυχολόγος, ούτε κοινωνιολόγος. Είμαι απλός παρατηρητής, όπως έχω αυτοαποκαλεσθεί «observateur»… και αυτό που παρατηρώ ολοένα και περισσότερο είναι ότι στον τόπο αυτό έχουμε βασικό έλλειμα ατομικής επιβράβευσης από το σύνολο. Δηλαδή, ακόμα και να κάνεις καλά τη δουλειά σου, κανένας συλλογικός / κοινωνικός φορέας δεν το αναγνωρίζει. Και δεν μιλάω για βραβεία αλα «χρυσά αγαλματάκια»… Πως είναι λοιπόν δυνατόν να υπάρξουν πρότυπα ατομικής συμπεριφοράς, τύπου ο καλός φορολογούμενος, όταν το σύνολο δεν τον επιβραβεύει? Πως είναι δυνατόν να υπάρξει ο καλός δάσκαλος, ο καλός μηχανικός, ο καλός δικηγόρος, τελικά ο καλός Έλληνας?

Θα μου πείτε, δεν χρειάζεται επιβράβευση ο καλός, απλά τιμώρησε τον κακό, οι άλλοι θα φοβηθούν και δεν θα κάνουν ξανά κακό. Μα αυτό θέλουμε? Να μην κάνουμε κακό? Θέλουμε να έχουμε μια «μη κακή» κοινωνία ή μήπως θέλουμε να έχουμε μια καλή κοινωνία? Αναλογισθείτε…

Ωραία όλα αυτά, μπορεί και να έχεις δίκιο αλλά τι γίνεται με το τώρα? Πως μπορεί εν μέσω καταστροφής να σκέφτεσαι για επιβραβεύσεις? Η απάντηση είναι απλή.

Είμαστε ήδη κοινωνικά κατεστραμένοι, δεν μπορεί να αναταχθεί ο φαύλος κύκλος μέσα από το ίδιο σύστημα κοινωνικών αξιών. Η μόνη διέξοδος είναι να αλλάξει άμεσα το σύστημα, μια αλλαγή που θα ξεκαθαρίσει με πολύ πόνο τις αξίες μας. Όλων μας!

Θυμάστε μετά από το σεισμό στην Πάρνηθα, πως ο μικροκοινωνικός ιστός ενδυναμώθηκε? Γείτονες που μεχρι τότε δεν μιλούσαν μεταξύ τους, προσέφεραν χέρι βοηθείας ο ένας στον άλλο. Κάπως έτσι θα γίνει και μετά τον Ελληνικό οικονομικό σεισμο και η ελπίδα μου είναι ότι μέσα από τη δυσκολία αυτή θα αναγεννηθούν οι ατομικές άρα και οι κοινωνικές μας αξίες. Φτάνει να μπούμε μέσα στο πρόβλημα συνειδητοποιημένοι, ξεκάθαροι για πιο λόγο έγινε αυτό και πως οδηγησαμε τους εαυτούς μας σε αυτό το σημείο. Ο καθένας μας…

Θέλω ένα νέο σύστημα κοινωνικών αξιών, θέλω να υπάρξουν συνειδητοποιημένα άτομα που θα συνθέτουν την κοινωνία των παιδιών μας. Θέλω η κοινωνία αυτή να επιβραβεύει τα παιδιά μας και να τα ελευθερώνει από τα ατομικά διλήμματα που μας κατέστρεψαν.

Αν πάλι πιστεύετε ότι είμαι υπερβολικός, δείξτε μου ένα λόγο για να διατηρήσουμε το φαύλο σήμερα…

#Grefault please!!!

2 thoughts on “Δείξτε μου ένα λόγο…

  1. Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μας δεν θέλουν να αλλάξουν κάτι από την δεδομένη κατάσταση.

    Από τα 10 τους με ένα φραπέ, από τα 12 με ένα τσιγάρο και από τα 14 με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι, οι νέοι μάθανε να ακούν τους γέρους τους να βρίζουν.

    Βρίζουν τους πολιτικάντηδες ενώ οι ίδιοι τους χειροκροτούσαν και τους ψήφιζαν τόσα χρόνια.

    Βρίζουν τον εαυτό τους μπροστά στον καθρέφτη της παρακμής παίρνοντας photo με το καινούργιο τους iphone ανα χείρας.

    Παρακολουθούν τα γεγονότα μέσα από ένα κουτί που τα δείχνει μακρινά.

    Το Δόγμα του Σοκ.

    “Μια περίοδος κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε σήμερα είναι μια πολύ καλή στιγμή για να αναστοχαστούμε την ιστορία να εντοπίσουμε ιστορικές συνέχειες και διαδρομές.”

    “Στόχος τους είναι να εξαναγκάσουν τις κοινωνίες να δεχτούν αλλαγές, οι οποίες υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα φάνταζαν αδιανόητες.”

    Κι όταν η τοκογλυφία και η ληστεία φτάσουν στο απροχώρητο κι ὀλοι τους αρχίσουν να πεινούν και να εξεγείρονται,

    Μόνο τότε ο ένας θα δείχνει τον άλλο κι οι άλλοι θα συνεχίσουν να θησαυρίζουν πουλώντας όπλα και πολεμικά δάνεια.

    Το έγκλημα είναι προμελετημένο κι όλοι χεσμένη την έχουν τη φωλιά τους.

    Αν ο νταβατζής είναι συνέχεια δίπλα σου, μάλλον είσαι η πουτ*να…

    Πουτ*να κοινωνία!

    #PimpMyGreece

  2. Θα συμφωνήσω μαζί σου Στέλιο,
    Σε μια κοινωνία που βρίθει από κυνισμό, δεν λείπει μονό το πρόταγμα αλλά και το όραμα. Αναζητώντας ξανά εκείνες τις κοινωνικές δράσης που το εμείς υπερβαίνει το εγώ.

Comments are closed.