της στιγμής

δικαστες χωρίς αιτία
μ’ ιδανικό την αναρχία
νίοτης όνειρα κρατούν
σφικταγκαλιασμένα, παραληρούν

άραγε ποια είναι η ουσία
ξεπερνόντας την ουσία
που θολώνει το μυαλό
και ξεσπάει με θυμό?

έτσι, σκέψη της στιγμής,
σε μια ρίμα να χαρείς,
ίσως δεις και τον καθρέφτη,
ίσως και να το σκεφτείς!